Na een onrustige en vooral heel veel afzien gisteren waarbij mijn rikketik het zwaar te verduren had tijdens de ijsblokjes durende driekwartier heb ik een rustige nacht gehad. Mijn temperatuur was blijven steken op 37.8 vannacht en vanmorgen gelukkig weer 36.5!! Ik heb last van opvliegers, dat dan weer wel. En verder ben ik vreselijk moe, ik kan de hele dag wel in bed blijven liggen.
Maar vandaag is het weer bloedprikdag en ook de dag dat ik te horen krijg hoeveel witte bloedcellen ik aangemaakt heb. Zal ik boven de minimale waarden van 4000 zitten? Dit is namelijk noodzakelijk om weer uit de quarantaine te mogen en ook straks weer naar huis de mogen vliegen. We moeten immers tussen de 4000 en 10000 zitten. En om klokslag 12.00 uur mogen we direct doorlopen naar de dokter. Tegenover zit dr Ruiz jr en hij geeft ons het verlossende antwoord…. Yes 8500 !!!! Ik heb het ruimschoots gehaald. Ondanks dit heugelijke nieuws en ik ontzettend blij ben stroomt de energie nog steeds mijn lichaam uit.
Monika heeft om 12.30 uur nog een surprise voor iedereen op het dakterras. Ik verzamel mijn laatste krachten en plof neer in een luie stoel al wachtend op de rest. Daar komt ze aan met haar bolderkar vol met leuke presentjes. We krijgen allemaal een door haar beschilderd pillendoosje en een beschilderd keramiek schaaltje. Zo lief van haar, dat schilderen kan zij echt ontzettend goed! Daarna duik ik mijn bed weer in. Eten heb ik ook geen trek in, wel zin in een ijsje en die bestel ik dan ook maar. Daarna gaat mijn kaarsje uit en een paar uur later word ik wakker en loop één etage naar boven naar het dakterras. We ouwehoeren weer wat met elkaar, voornamelijk over de behaalde resultaten en na een klein uurtje houd ik het voor gezien.
Ik ben kapot, pak een douche en duik wederom mijn bed in…